Recensie van jeugdboek Niets zeggen

Anders dan andere jongens

Tim de Jong boekrecensiesjongeren 9 nov 2006

Lekker wegkruipen met een boek. Een van de dingen die ik als kind het liefste deed. En nog steeds ervaar ik lezen als een aangename manier om even ‘op een andere plek’ te zijn, weg van de beslommeringen van de dag. Wat me altijd fascineert is de vraag wat fijner is: te lezen over een mooie en probleemloze sprookjeswereld of over avonturen die je echt zou kunnen meemaken. Over de kikker die prins werd, of over de jongen die dapper de hongerwinter doorstond. Het jeugdboek ‘Niets zeggen’ van Elly de Vries is een boek van het tweede soort.

Al in de eerste bladzijden valt de rauwe werkelijkheid hard binnen. Hoofdpersoon Mik wordt afgetuigd door een groep jongens uit zijn klas. Het ergste is misschien wel het feit dat hij het aan niemand durft te vertellen. Herkenbaar, en aangrijpend omdat je beseft dat Mik niet het enige kind is dat met zinloos geweld wordt geconfronteerd.
De geslotenheid van Mik heeft te maken met zijn innerlijke worsteling: hij weet van jongsafaan dat hij zich geen jongen maar een meisje voelt. Hoe vertel je dit aan een vader die erop rekent dat je net als je broers van voetballen en andere jongensdingen houdt? Aan het einde van de basisschool lukt het Mik, met hulp van zijn meester, om zijn ouders in te lichten. Hij heeft geluk: ondanks zijn vaders aanvankelijke teleurstelling wil deze hem door dik en dun steunen.
Maar dan komt de middelbare school. De pesters van de basisschool komt hij helaas opnieuw tegen. Maar er is ook zijn klasgenootje Meike, een meisje dat al gauw verliefd wordt op de jongen die anders is dan andere jongens: zachtaardiger, minder macho, en je kunt met hem praten. In afwisselende hoofdstukken vertellen Mik en Meike het verloop van de gebeurtenissen die volgen. Meike hoopt dat haar verliefdheid wederzijds is en dat zij de eerste van haar vriendinnen wordt die met een jongen zoent. Het loopt anders wanneer Mik haar in vertrouwen neemt en vertelt dat hij eigenlijk een meisje is. De teleurstelling en schrik worden Meike te veel: ze is woedend op hem en op het feit dat hij niet is wat zij dacht. In haar gekwetstheid loopt ze de vijanden van Mik tegen het lijf…
Wat dan volgt, is pijnlijk voor Mik maar ook voor Meike. Beiden worstelen met zichzelf en hun geweten en kiezen er tenslotte voor om het er niet bij te laten zitten. Dat laatste brengt hen uiteindelijk weer bij elkaar.
Een indringend boek, geschreven met kennis van zaken over jongens in een meisjeslichaam. Het perspectief van Meike maakt het verhaal extra spannend en invoelbaar. Je ontkomt als lezer niet aan de vraag: hoe zou ik zelf hebben gereageerd?

Aan Lorijn (11 jaar) vroeg ik wat zij van het boek vond.
‘Ik vond het een leuk en spannend boek, maar het is wel erg wat die jongen meemaakt. Ik zou het anderen aanraden te lezen, omdat bijna niemand weet dat zoiets kan wat hij heeft, en omdat het pesten dan misschien stopt. Ik begon aan het eerste hoofdstuk maar toen ik zag dat ze hem in elkaar gingen slaan, sloeg ik dat hoofdstuk gauw over. Later heb ik het begin toch nog gelezen. Wat ik leuk vond aan het boek is dat het goed afloopt.’


Elly de Vries (2006) Niets zeggen. Amsterdam: Sjaloom.


‘We can be heroes’

Ton van den Born25 jan 2016

Verhalen over transitie

Ton van den Born 8 feb 2014

Wat ben ik mooi!

Ton van den Born12 nov 2013

Liefde en seks als je lijf niet 'klopt'

Redactie18 apr 2013

A Campo Revisited: de meningen op een rijtje

"Door het toedienen van bepaalde hormonen krijgen jongeren meer tijd om te beslissen of ze inderdaad een geslachtsveranderende operatie willen aangaan. De strijd tegen baardgroei en een zware stem, of tegen het ontstaan van borsten, kan nog even worden uitgesteld." Peggy Cohen-Kettenis vertelt elders in het Continuüm over de behandeling van genderdysfore jongeren. Het Genderteam in ...

Mariëtte Hermans 3 apr 2004

Acceptatie voorwaarde om evenwichtig mens te worden

Ilse Vlaming23 jun 2003

De wereld van genderverdriet

Tim de Jong11 mei 2003

'Hoera, het is een mensje!'

Geertje en Henk Bos17 jan 2003

Jongeren

Het huis was vol feestgangers. Ik zag Jeanne niet, wel Eva, haar dochter. We zwaaiden. Ze stond temidden van een vijftal meiden, die meteen de nekken rekten en begonnen te smoezen, te giechelen en uit hun ooghoeken te gluren. Eva had wat uit te leggen. 'Een man, ja, nou ja, eh, en ja, altijd dat soort kleren en z'n ogen en...' Zoiets zou het wel zijn. Terwijl ik me een weg baande naar de voorkamer, moest ...

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Succes, slachtoffer, pion of pionier

Ton van den Born 7 mrt 2017

Transbijbel in Amerika

Ton van den Born24 jan 2017

Tranen van transgendertieners

Ton van den Born29 sep 2016

Agenda

Prikbord

Time: 0.2330
Mem: 2,5MB