Werk in uitvoering

Dagboek over een transformatie (7)

Laurens van der Wetering lichaamcolumns 24 nov 2002
7 november 2002 - De operatie is vandaag drie weken geleden. Het herstel gaat langzaam. Een stuk van het litteken is gaan 'wijken', waardoor er een wond is ontstaan die nog dichtmoet. Dat wil ook zeggen: extra littekenweefsel en op dit moment een vervorming van de ene tepelhof. Een tegenslag die ik moeilijk van mij af kan zetten.
Het gesprek met de chirurg was eveneens een teleurstelling. Ik had gehoopt dat hij met mij zou willen bespreken wat ik mij moet voorstellen bij toekomstige correcties. Gewoon, een technisch verhaal met mezelf als voorbeeld. Hij wilde daar niets van weten. Voor de operatie hebben wij de kans op het nodig zijn van correcties wel besproken, juist omdat die kans met de gebruikte methode groot zou zijn. Nu doet hij het voorkomen alsof het helemaal niet zeker is dat een tweede operatie nodig is en bovendien alsof het niet zeker is dat ik die zal krijgen. Ik voelde mij erg aan mijn lot overgelaten.
Wat voor mijzelf goed is om te merken is dat ik in deze omstandigheden niet volledig instort! Ik ben druk met mijn opleiding, zie mijn vrienden, kortom: voel mij betrokken bij andere dingen. Sowieso het enige dat 'helpt' in het leven is iets ontdekken dat je eigen is en daar mee aan de slag kunnen, wat mij betreft. Het is zo'n periode waarin je je vaak bedenkt dat 'het leven' wezenlijk tweeslachtig is. Je hebt nergens echt controle over maar moet wel voortdurend handelen. Je wordt voor beslissingen geplaatst waar je verantwoordelijkheid over moet nemen terwijl je ergens weet dat je natuurlijk weer aan de goden overgeleverd bent!
Inmiddels heb ik weer een retourtje ziekenhuis achter de rug. De bezorgdheid om de groter wordende wond heeft mij bewogen een afspraak te maken. Die kreeg ik met de chriurg die mij voor de operatie voorhield dat ik geen correcties zou krijgen. Hem weer te zullen ontmoeten maakte het extra spannend, maar hij was ditmaal heel vriendelijk en opgetogen liep ik weer het ziekenhuis uit. Een pleister over de wond en een recept voor zalf op zak.
Een tijdje geleden was ik bij een lezing van Cheryl Chase, een Amerikaanse activiste op het gebied van interseksualiteit. Zij noemde interseksualiteit geen identiteit, maar een medisch probleem, zoals bijvoorbeeld suikerziekte. Wat is daarmee het verschil met transseksualiteit? Dat is ook een 'probleem' dat medisch wordt behandeld, met het verschil dat het niet zichtbaar is vóór de operaties. (Daarna wel!) Is het daarmee ook geen identiteit? Wat is identiteit eigenlijk? Wordt vervolgd!


(Dit is de zevende in een reeks van acht dagboeknotities waarin Laurens verslag doet van zijn gedachten en gevoelens.)



‘Lichaamsaanpassing is een dogma’

Ton van den Born25 jan 2015

Is genderdysforie voorspelbaar?

Ton van den Born26 nov 2014

Vier interseksuele sporters ondergaan genitale operaties om te mogen sporten in vrouwencompetitie

Arianne van der Ven27 apr 2014

Hersenstorm 2

Arianne van der Ven23 dec 2012

Hersenstorm 1

Arianne van der Ven14 dec 2012

Life, vanuit de parenclub

Arianne van der Ven19 aug 2012

De mensenmakers. Het eerste genderteam.

Arianne van der Ven 7 jan 2012

'Je leven een paar jaar uitstellen'

Nora Uitterlinden28 apr 2011

Merleau-Ponty en het weten van het lichaam

Arianne van der Ven20 feb 2010

Dialoog over aantrekkingskracht en het eigene

Anne Lever 4 aug 2002

Lichaamshaar :-( !

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, ...

Fleur Brouwer13 sep 2000

Hulpstukken voor het tussenlichaam

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Agenda

Prikbord

Time: 0.2078
Mem: 2,47MB