Vanavond, op een terrasje in de stad, halverwege mijn lasagna marinara, dropt vriendin Katy ineens de bom. ‘Maar E*****... eh... sorry, ik bedoel Dane, hoe ver wil je eigenlijk gaan? Ik bedoel, wil je straks ook echt hormonen nemen enzo?'

Ik voel dat mijn keelgat zich langzaam vernauwd. Het slikken wordt lastiger en het hongergevoel lijkt ineens opgevuld te zijn door een steen in mijn maag. Ik neem nog een paar happen, kijk afwisselend naar Katy en Martijn, lach wat ongemakkelijk en zeg: ‘Vinden jullie het ook zo lekker?' Met volle mond geef ik toe dat ik het antwoord probeer uit te stellen. Ik prik her en der nog een garnaal aan mijn vork en zeg uiteindelijk: ‘Ja, dat is wel wat ik wil. Ik kan me niet voorstellen, dat ik met dit lijf verder moet voor de rest van mijn leven. Dat is wat mij betreft geen optie.' Of ik dan ook operaties wil, is de volgende vraag. ‘Ja, die wil ik ook. Ik bedoel, als ik dan toch vrouw moet zijn, dan ben ik best blij met hoe ik eruit zie. Maar deze borsten, die passen niet bij mij. Het is net of ik ze vroeger, tijdens een verkleedpartijtje, heb opgeplakt. Gewoon, voor de lol. Maar ik heb te lang gewacht met het verwijderen van deze borsten. En toen zat ik er ineens aan vast. De zuignapjes aan de achterkant laten niet meer los. Zo voelt dat.'

Ondertussen hap ik rustig verder. Ik proef nauwelijks meer iets, maar het geeft niet. Dit gesprek, deze vragen zijn belangrijker dan welke lasagna dan ook. Ik vertel over operaties en dat het verwijderen van mijn baarmoeder en eierstokken me het meest ingrijpend lijkt. Ze weten dat ik nooit een kinderwens heb gehad. Hooguit de overweging gemaakt, of zeer licht getwijfeld, maar het antwoord is tot nu toe altijd op ‘nee' uitgedraaid. ‘Door het nemen van testosteron blijft mijn menstruatie uit en word ik onvruchtbaar.' Katy en Martijn luisteren aandachtig en stellen her en der een vraag. Tot slot zeg ik: ‘Ik kan natuurlijk eitjes laten invriezen, maar ik geloof toch echt niet dat ik de behoefte heb om me voort te planten. Als dit niet aan de orde was geweest, zou ik er ook niet bij stil hebben gestaan.' Hier ziet de enige biologische man in het gezelschap mogelijkheid het hele gesprek in een klap van zijn lading te ontdoen, door te zeggen: ‘Ik zou het gewoon doen. Desnoods bewaar je ze in je eigen vriezer!' We liggen alle drie onder tafel van het lachen en het zet aan tot het maken van meer grappen. ‘Krijg je straks een enorme rekening van de energiemaatschappij, omdat je een extra vriezer hebt aangeschaft!' ‘Ja, en dan maar hopen dat de stroom niet uitvalt! Doe voor de zekerheid dan ook maar een paar in onze vriezer.'

Een terrasje later zit Martijn mij ineens aan te staren. Ik vraag wat er is en hij zegt: ‘Niks. Ik probeer te bedenken hoe je eruit zal zien als man. Maar ik kan het me nog niet voorstellen.'