Bier m/v

Bier m/v

Fleur Brouwer columns 17 jan 2003

Vorige week liep ik met mijn ziel onder de arm door de binnenstad. Alle hardlopende werkmensen waren allang in hun burchten verdwenen en dus drentelden er nu over het zonnige Damrak alleen nog de duizenden toeristen. In de buurt van de Bijenkorf kwaakten miljoenen dames uit Maarssenbroek. Ik keek, ik dacht als een slenteraar. Ik dacht over het leven van de patatduiven omdat ze me voor de voeten liepen. En ik dacht over het verschijnsel man en het verschijnsel vrouw vanwege de ruzie van mijn hoge hakken met de onregelmatige keitjes op de Dam. Ik slenterde, ik keek: ja, ook in de Paleisstraat vrouwen en mannen! Voor de honderdduizendste keer verbazing, als altijd gemengd met onzekerheid. In mij zoemde het 'waarom ik niet?' alweer. Er was geen antwoord. Wel was er het besef dat het niet anders was dan míjn blik, míjn door van alles en nog wat gemodelleerde filter dat maakte dat ik er vanuit ging dat het volk om mij heen in tweeën gedeeld werd door een onzichtbare maar voelbare, heldere en onmiskenbare muur.
Vanonder mijn arm klonk een zacht lachje. Mijn ziel! Wat was er? Over het algemeen vindt mijn ziel het aangenaam om de wereld vandaar - zonder mijn gangbare en minder gangbare gedachten en gevoelens - te kunnen beschouwen. Mijn ziel doet liever niet mee aan gebrekkige analyses. 'Al dat gedenk over indelingen maakt alleen maar dat je je onzeker gaat voelen', beweert hij vaak. 'Kijk naar mij: ben ik m of v? Nee toch?'
Terwijl ik een stoel bemachtigde op het caféterrasje aan de gracht, lachte mijn ziel weer. Of was het nu een zacht wenen? Voordat ik haar kon vragen wat er was, kwam de serveerster. 'Mevrouw. Wat mag het zijn.' Een biertje. Mijn donkere stem maakte haar ineens aandachtig. Maar het was Amsterdam, ze was wel wat gewend. Ze lachte. Een brutale lach. Zonder nog iets te zeggen ging ze weer naar binnen. De mensen naast mij wierpen blikken. Ik wierp een blik terug. Man, vrouw, grachtengordel? Ach, er kwam een troepje zingende meiden voorbij en ze waren me al vergeten. Toch zat ik niet lekker meer. Een paar blikken en ik was al niet meer mijzelf! Mijn ziel bewoog onrustig. Wilde ze soms terug in mijn lijf?
De serveerster bracht het bier. Ik glimlachte, bedankte haar. Direct betalen maar. En toen, door een paar woorden, veranderde de dag. De serveerster ging er voor staan. M'n ziel keek naar haar ogen en wist het meteen. Maar ik had niks door, ik dacht dat ze me niet had verstaan. 'Betalen', herhaalde ik. Even nog was het stil. Toen zei ze kalm: 'Eerst zeggen of u een man bent of een vrouw'. En ze wachtte. De grachtengordel was weer een en al aandacht. Ik voelde het zweet op mijn rug. Als niet precies op dit moment mijn ziel een stukje uit de Goldberg-variaties van de oude Bach was gaan fluiten, dan had ik niks teruggezegd. Ik was opgestaan, gevlucht. Nu zei ik bijna kalm: 'Ik kan het je niet zeggen. Ik ben geen van beide. Ik ben allebei.' De serveerster knikte ernstig. Ze zei: 'Goed. Dit is een biertje van de zaak. Voor de mán. En als u even blijft dan krijgt de vrouw er daarna ook nog eentje.' Nu lachte mijn ziel zo aanstekelijk dat mijn keel, mijn mond, mijn hele gezicht haar voorbeeld volgde. De grachtengordel grinnikte. De serveerster was al weer verderop.

Ik dronk mijn gratis mannenbier. Mijn ziel was in mij teruggekeerd en fluisterde: 'Stop! Ontrafel dit niet, geniet nou toch gewoon als mens van zon en bier.'



Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Zichtbaarheid. Anders, namelijk ...

Transen maken zelf wel uit of ze zichtbaar zijn of niet. Ik ben het. Als "ehm eenmansfractie" in de gemeenteraad van Frieslands tweede gemeente sta ik zogezegd mijn mannetje. Dat wil ik ook niet anders; maar goed, dat is een ander verhaal. Vrijdagmorgen werd ik wakker in een hotelkamer in Ugchelen en bij gebrek aan een computer ging de tv aan. Goedemorgen Nederland. ...

Petra Kramer24 mei 2009

Maxim Februari dicht het gat

Tamar Doorduin17 sep 2012

De consultant (2): vrijheid?

(In De consultant: bevrijd! vertelde ik een aantal maanden terug over het bezoek van mijn kalende vriend A. (m/v) aan de hair consultant.) Ik vroeg A. op een keer of hij uitkeek naar het extra haar dat op dat moment ergens in een derdewereldland met de hand in een tulen vormpje werd gestoken - een vorm die precies overeenkwam met de ...

Fleur Brouwer26 jul 2003

Prikbord

Time: 0.6244
Mem: 9,82MB