Werk in uitvoering

Dagboek over een transformatie (1)

Laurens van der Wetering lichaamcolumns 4 aug 2002
24 augustus 2002 - Vanavond wandelde ik over de gracht naar huis en met een operatiedatum op zak realiseerde ik mij dat ik lange tijd niet had gedacht deze droom waar te zullen maken. Over een paar weken lig ik in het ziekenhuis en wordt de platte borst realiteit. In mijn fantasie ren ik al gebruind, twee meter lang en met wapperende haren met surfboard en al de branding in. Een t-shirt en alweer buikspieroefeningen ligt meer voor de hand!
Behalve fantasieën over het leven dat gaat beginnen wordt deze periode bepaald door het dagelijks vormgeven aan mijn gevoel over mijzelf. Mijn stem durven gebruiken, voor mijzelf opkomen wanneer mensen uit gewoonte opeens terugvallen in 'zij'. De hormonen hebben veel veranderd en helpen mij gaandeweg om mijn plaats in te nemen. Een plaats waar ik voor het eerst van mijn leven echt zin in heb.
In bepaalde zin maakt het niet uit of je man of vrouw bent en toch bepaalt het je oriëntatie in de wereld. Net als leeftijd.
Vannacht droomde ik dat het genderteam naar een andere verdieping was verhuisd en ik de coördinator nergens kon vinden. Ik geloof dan ook pas dat de operatie een feit is wanneer ik in het ziekenhuis zal zijn. Voordeel daarvan is ook dat ik niet de hele tijd angstig aan de narcose hoef te denken. Een jaar geleden dacht ik heel sereen en wijs mijzelf op de operatie voor te bereiden door het van tevoren rustig te hebben. Door de tijd te nemen. Ik heb het drukker dan ooit.
Ik probeer mij voor te stellen dat ik chirurg ben en mijzelf dan zie liggen op de operatietafel. Een heel behaarde buik, behaarde benen, borsthaar.... Dat moet toch helpen om die oneigenlijke 'borsten' stijlvol weg te werken! Is het waar dat chirurgen uitgebreid kletsen met hun assistent of collega wanneer ze aan het snijden zijn?
Mijn thuiskomst zie ik al helemaal voor mij. In geïdealiseerde vorm lig ik hoog op een groot bed met een belletje om mijn vriendin ter plaatse te roepen. Af en toe fluisterend en geïnteresseerd bezoek. Mijn vriendin neemt ook de telefoon voor mij aan en kijkt of ik wel in staat ben een gesprek te voeren. Voor mij is een operatie een hele happening, terwijl het voor zoveel mensen onderdeel van hun dagelijks leven is om voortdurend het ziekenhuis in te moeten. Sinds ik door mijn transformatie meer dan ooit met 'de medische wereld' in aanraking ben gekomen zie ik alleen maar duidelijker dat wij onszelf als menselijke soort toch een beetje krakkemikkig in stand zitten te houden. Juist daarom voel ik de vrijheid straks met platte borst inclusief littekens in ieder geval de zee in te duiken.


(Dit is de eerste in een reeks van acht dagboeknotities waarin Laurens verslag doet van zijn gedachten en gevoelens.)



Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

‘Lichaamsaanpassing is een dogma’

Ton van den Born25 jan 2015

Merleau-Ponty en het weten van het lichaam

Arianne van der Ven20 feb 2010

Dialoog over aantrekkingskracht en het eigene

Anne Lever 4 aug 2002

Lichaamshaar :-( !

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, ...

Fleur Brouwer13 sep 2000

Hulpstukken voor het tussenlichaam

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Als ik jou, o schuchtere ziel, eens dit meisjeslichaam liet

Anne Lever 1 dec 1998

Prikbord

Time: 0.2196
Mem: 2,5MB