Werk in uitvoering

Dagboek over een transformatie (2)

Laurens van der Wetering lichaamcolumns 9 sep 2002
7 september 2002 - Vandaag ontving ik de brief van het VU. Informatie over waar ik mij moet melden voor de opname. Een goddelijke brief met één duivels, vetgedrukt zinnetje: 'Mogelijk wordt de operatie uitgesteld i.v.m een tekort aan verpleegkundigen in het VU Medisch Centrum.' Wat is dit afgelopen jaar toch een oefening in geduld geweest. Je moet jezelf wel aanpraten dat het heel volwassen is om geduldig te leren zijn!
Ondertussen leef ik op fantasieën. Over drie maanden is er een reünie van mijn middelbare school. Twaalf jaar geleden deed ik daar eindexamen met lang haar en make-up. Hoe zal het zijn om daar weer in de kantine te staan? Zelf vind ik de veranderingen die ik onderga een natuurlijke gang van zaken en ik ben dan ook vastbesloten om te gaan. Het is niet alleen voor mij zo dat er veel omwegen zijn geweest om mijn weg te vinden.
Met een vriendin samen vroegen wij ons af wat de beslissing voor hormonen en operaties tot een wezenlijke beslissing maakt. Ik kan niet zeggen: ik was een man 'in' het lichaam van een vrouw. De verhouding tussen 'lichaam' en 'geest' laat zich op die manier misschien niet bedenken. Toch kies ik hiervoor op grond van iets, maar wat dat dan is vind ik moeilijk onder woorden te brengen. Ik heb niet het idee nu voor eens en altijd met 'mijzelf' samen te vallen en toch ervaar ik deze transformatie als onvermijdelijk.
Twee dagen geleden ben ik verhuisd naar de andere kant van de stad. Een verademing dat hier niemand mij nog als vrouw heeft gekend. De verhuizing zelf was een mooi gebeuren met vier jofele jonge jongens die de hele dag mijnheer tegen mij riepen. Het klonk mij na de honderdste keer zelfs onwerkelijk in de oren! Ik voelde mij genoodzaakt voor de vorm ook actief over te komen met een lamp onder de arm of een rolgordijn. Daarnaast heb ik ook gewoon veel meer energie, te wijten aan testosteron of een grotere 'joie de vivre'. Ik wil opeens weten hoe de douchekraan in elkaar zit om hem zelf te kunnen repareren! Of kick ik voornamelijk op een aura van handigheid?
Ik heb nog maar weinig of geen onverschilligheid meer naar mijzelf toe. Daarin bespeur ik toch echt verschil met voorheen. Ik vind het een ongekende luxe het gevoel te krijgen het bestaan steeds beter aan te kunnen en er zelfs meer van te kunnen genieten. Wanneer je iets voor jezelf doet, zoals het waarmaken van deze droom, kun je misschien ook niet meer onverschillig zijn.


(Dit is de tweede in een reeks van acht dagboeknotities waarin Laurens verslag doet van zijn gedachten en gevoelens.)



Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

‘Lichaamsaanpassing is een dogma’

Ton van den Born25 jan 2015

Merleau-Ponty en het weten van het lichaam

Arianne van der Ven20 feb 2010

Dialoog over aantrekkingskracht en het eigene

Anne Lever 4 aug 2002

Lichaamshaar :-( !

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, ...

Fleur Brouwer13 sep 2000

Hulpstukken voor het tussenlichaam

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Als ik jou, o schuchtere ziel, eens dit meisjeslichaam liet

Anne Lever 1 dec 1998

Agenda

Prikbord

Time: 0.1402
Mem: 2,5MB