Werk in uitvoering

Dagboek over een transformatie (3)

Laurens van der Wetering lichaamcolumns 22 sep 2002
22 september 2002 - Nog tien dagen tot de borstoperatie en ik verbaas mij erover dat ik niet heel erg zenuwachtig ben. De angst voor pijn wil niet helemaal aankomen, misschien omdat ik vooral in spanning zit of het wel door zal gaan. Wel ben ik blijer dan ooit dat ik een vriendin heb waar ik van op aan kan en vrienden die deze operatie ook hebben ondergaan. Bij de kennismaking met de nieuwe buren in het flatgebouw verwonder ik mij over mijn voor de buitenwereld hetero-status. Er word mij gevraagd of mijn vriendin en ik getrouwd zijn, één buurjongen zei: 'ik sprak je vriendin, of je vrouw, zojuist'. Het is soms net alsof ik in een andere wereld leef. Niet dat de mensen nu vriendelijker zijn, maar je valt opeens in een voor de meesten herkenbare vanzelfsprekendheid. Bij lesbische vriendinnen ligt het weer anders: die zijn nog steeds geneigd mij als één van hen te zien.
De laatste dagen vraag ik mij af waarom ik geen standpunt kan innemen als het gaat om het wel of niet onzichtbaar als jongen door het leven gaan. Sommige transjongens breken met hun verleden en niemand die ze kennen weet van hun 'vrouwelijke' voorgeschiedenis. Een ander die ik ken heeft het na vijftien jaar alsnog aan vrienden en kennissen verteld. Ik zal sowieso met de meeste mensen uit mijn omgeving niet breken, maar wat als ik het nieuwe vrienden niet vertel en ik geef een verjaardagsfeest? Moet ik dan de oude vrienden gaan instrueren hun kop te houden? Misschien houdt het op een gegeven moment op een onderwerp te zijn, maar dan nog. Ik heb het gevoel hierover een beslissing te moeten nemen, maar heb geen idee welke kant ik op moet.
Op de opleiding waar ik net ben begonnen ziet men mij als jongen. Ik geniet ervan èn voel mij ook vaak heel onzeker. De puberachtige neiging bang te zijn niet 'stoer' genoeg over te komen is mij niet vreemd! Wanneer ik met een meisje sta te praten hoop ik maar dat ik het doe zoals zij van andere jongens gewend is. Tegelijkertijd realiseer ik mij ook dat een zogenaamd 'mannelijk' recept wellicht niet bestaat. Op een bepaalde manier zijn deze onzekerheden ook wel fijn om te voelen. Alsof alles in het leven weer open ligt.


(Dit is de derde in een reeks van acht dagboeknotities waarin Laurens verslag doet van zijn gedachten en gevoelens.)



Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Zichtbaarheid. Anders, namelijk ...

Transen maken zelf wel uit of ze zichtbaar zijn of niet. Ik ben het. Als "ehm eenmansfractie" in de gemeenteraad van Frieslands tweede gemeente sta ik zogezegd mijn mannetje. Dat wil ik ook niet anders; maar goed, dat is een ander verhaal. Vrijdagmorgen werd ik wakker in een hotelkamer in Ugchelen en bij gebrek aan een computer ging de tv aan. Goedemorgen Nederland. ...

Petra Kramer24 mei 2009

Merleau-Ponty en het weten van het lichaam

Arianne van der Ven20 feb 2010

Dialoog over aantrekkingskracht en het eigene

Anne Lever 4 aug 2002

Lichaamshaar :-( !

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, ...

Fleur Brouwer13 sep 2000

Hulpstukken voor het tussenlichaam

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Als ik jou, o schuchtere ziel, eens dit meisjeslichaam liet

Anne Lever 1 dec 1998

Vier interseksuele sporters ondergaan genitale operaties om te mogen sporten in vrouwencompetitie

Arianne van der Ven27 apr 2014

Prikbord

Time: 0.3442
Mem: 9,83MB