Werk in uitvoering

Dagboek over een transformatie (6)

Laurens van der Wetering lichaamcolumns 15 nov 2002
31 oktober 2002 - Nog steeds aan het herstellen van de borstoperatie. Het zwaarst daaraan is niet dat het langzaam gaat, dat ik pijn in mijn rug heb van het op mijn rug liggen en de verveling af en toe toeslaat. Nee, moelijk vind ik de onzekerheid die ik voel over het resultaat. Overduidelijk is er een tweede operatie nodig. Wie moet dat gaan doen? Wordt het dan wèl aanvaardbaar? Natuurlijk wil ik absoluut niet terug naar de situatie van voorheen, maar wanneer ik nu in de spiegel kijk voel ik mij mismaakt. In bed liggen en nog verzwakt zijn doet het relativeringsvermogen ook geen goed! Met smart wacht ik op de controle-afspraak met de chirurg.
Gisteravond voor het eerst de stad in geweest, naar de film. Ik liep nog aardig voorovergebogen, wat veel aandacht trok van voorbijgangers. In de spiegel zag ik mezelf staan en vroeg mij af of ik zou kunnen gaan genieten van het plat zijn, ondanks alles. Het zal schelen wanneer de elastieken band afmag die ik nu nog moet dragen. De sensatie van eindelijk een overhemd direct op de huid voelen is iets waar ik naar uitkijk. Toen ik thuiskwam was ik erg moe, maar vanmorgen werd ik toch weer net iets fitter wakker dan gisteren.
Mijn gedachten gaan steeds uit naar al die mensen die zich in honderden ziekenhuizen door operaties en behandelingen worstelen. Afhankelijk zijn van verpleegkundigen, van artsen. Deze hele gebeurtenis is zo'n confrontatie met je eigen kwetsbaarheid. Natuurlijk in lichamelijke zin, maar nog meer in menselijke zin. De onzekerheid die je maar moet kunnen verdragen wanneer je een dodelijke ziekte krijgt, hoe je ook dan voor jezelf moet opkomen, de zorg moet regelen die je nodig hebt. Dat mensen daar toe in staat zijn!
Het valt mij niet gemakkelijk om vermoeid en onder de indruk van de gebeurtenis een redelijke volwassene te zijn. Teruggeworpen op mijn zwakke plekken maar ergens ook wetend dat ik weer in alle opzichten sterker zal worden, gelukkig!
Opvallend is dat iedereen die niets weet van de aard van mijn operatie constateert dat ik enorm ben afgevallen. De ingesnoerde borsten hadden kennelijk voor hen het effect van een gevuldere borstkas. Natuurlijk beaam ik die constatering en ben ik blij dat niemand doorvraagt over het ongeluk dat ik zogenaamd heb gehad. Tegelijkertijd heb ik in mijn huidige stemming de constante neiging steun te zoeken en zou ik wèl aan onwetenden willen vertellen hoe het echt zit. Vooral aan dat leuke meisje op school en de superaardige buurvrouw! Liegen vraagt een zelfbeheersing die ik moeilijk kan opbrengen.


(Dit is de zesde in een reeks van acht dagboeknotities waarin Laurens verslag doet van zijn gedachten en gevoelens.)



Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

‘Lichaamsaanpassing is een dogma’

Ton van den Born25 jan 2015

Merleau-Ponty en het weten van het lichaam

Arianne van der Ven20 feb 2010

Dialoog over aantrekkingskracht en het eigene

Anne Lever 4 aug 2002

Lichaamshaar :-( !

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, ...

Fleur Brouwer13 sep 2000

Hulpstukken voor het tussenlichaam

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Als ik jou, o schuchtere ziel, eens dit meisjeslichaam liet

Anne Lever 1 dec 1998

Agenda

Prikbord

Time: 0.3385
Mem: 2,5MB