Transdagboek

Een jaar na de transformatie (1)

Laurens van der Wetering lichaamcolumns 29 aug 2003
Vorig jaar deed Laurens van der Wetering in een achttal afleveringen verslag van ervaringen en gevoelens voor, tijdens en na een borstoperatie (zie de rubriek lichaam). In enkele vervolgafleveringen schrijft Laurens over zijn situatie nu, een jaar na dato - red.

28 augustus 2003 - Als er een les is die ik heb geleerd van de sprong in het diepe, de afgelopen jaren, is het deze: dat niet alleen littekens in de loop der tijd veranderen maar ook je eigen houding ten aanzien van je fysiek. Mijn borst heeft inmiddels drie operaties tegemoet mogen zien en evenveel hoop en vrees. Al met al is het geen droomresultaat maar zoals blijkt uit mijn leven kan ik er goed mee uit de voeten. Ik ga naar zwembad en sauna en voel mij dan voornamelijk neutraal naar mijn lichaam toe. Dat is geen neutraliteit uit onverschilligheid maar eerder een toezien op dat wat is en daar geniet ik van. De fantasie van glorierijk de branding in rennen was een fantasie van toen en nu het mogelijk is hoeft het niet glorieus. Ik ben blij met hoe het is.
De tijden dat ik nog wel eens 'mevrouw' werd genoemd zijn nu toch echt radicaal achter mij. De gegroeide mate van vanzelfsprekendheid in mijn rol als jongen doet mij goed. Het voelt nog pril en mijn blijdschap om deze nieuwe fase gaat soms ook gepaard, juist omdat het goed voelt, met verdriet om het niet veel eerder zetten van deze stap. Het tussengebied waarin ik mij heb bewogen voelde zoveel minder kleurrijk voor mij dan dat wat ik nu ervaar. Is dat omdat het in de wereld staan als jongen echt beter bij mij past? Het blijft een vreemde gewaarwording hoezeer deze vanzelfsprekendheid gegeven wordt door uiterlijke kenmerken.
Ik heb toevallig veel baardgroei en dankzij die beharing hoef ik niet meer bang te zijn in winkels en krijg ik de kans achterover te leunen in sociaal verkeer. Er blijft ook onzekerheid, totale vanzelfsprekendheid lijkt mij niet menselijk. Zo vind ik het nog moeilijk een houding te bepalen ten aanzien van vrouwen. Blijf ik veilig de vertrouwelijke vriend, in het verlengde van vriendin-zijn, of durf ik mijn houding opnieuw te bepalen? En wat is die dan? Hetzelfde doet zich voor ten aanzien van mannen. Bij wat voor soort mannen voel ik mij thuis? Hoe ik dacht dat mannen waren blijkt niet te kloppen. Er is zoveel meer diversiteit dan ik vroeger kon zien.






Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Zichtbaarheid. Anders, namelijk ...

Transen maken zelf wel uit of ze zichtbaar zijn of niet. Ik ben het. Als "ehm eenmansfractie" in de gemeenteraad van Frieslands tweede gemeente sta ik zogezegd mijn mannetje. Dat wil ik ook niet anders; maar goed, dat is een ander verhaal. Vrijdagmorgen werd ik wakker in een hotelkamer in Ugchelen en bij gebrek aan een computer ging de tv aan. Goedemorgen Nederland. ...

Petra Kramer24 mei 2009

Merleau-Ponty en het weten van het lichaam

Arianne van der Ven20 feb 2010

Dialoog over aantrekkingskracht en het eigene

Anne Lever 4 aug 2002

Lichaamshaar :-( !

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, ...

Fleur Brouwer13 sep 2000

Hulpstukken voor het tussenlichaam

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Als ik jou, o schuchtere ziel, eens dit meisjeslichaam liet

Anne Lever 1 dec 1998

Vier interseksuele sporters ondergaan genitale operaties om te mogen sporten in vrouwencompetitie

Arianne van der Ven27 apr 2014

Prikbord

Time: 1.6944
Mem: 9,84MB