Het blijven mannen

Het blijven mannen

Fleur Brouwer columns 17 jan 2003

Het was al oktober, maar daar het de warmste oktobermaand in eeuwen was, zaten we om half zes gewoon buiten. De terrassen aan de Amsterdamse Nieuwmarkt waren propvol. Iedereen wilde profiteren van dit onverwachte zomertoetje. Dat de zon laag stond en over een half uur zou verdwijnen achter de huizen aan de overkant, zelfs dat zou ons voorlopig niet naar binnen jagen. Ik had mijn jas open hangen en Janine had de hare over de stoelleuning laten zakken. In het groepje jonge vrouwen naast ons waren zelfs spaghettibandjes, schouderbladdolfijntjes en tribale bovenarmen te zien. Het bier smaakte goed, we hadden allebei zin om te staren, en de jongens met hun gitaren bleven maar kort.

Janine stootte me aan. Ik schrok. 'Hè?' Ze maakte een vreemde beweging met haar ogen. Het duurde even voordat ik door had dat het ging om de tafel naast ons. Er was iets veranderd. De vrouwen kletsten niet langer gemoedelijk door elkaar heen. De toon was hoger geworden, de gezichten stonden strakker. Er klonk een vloek. Het gíng ergens over. Janine boog zich in mijn richting: 'Jaloezie'.
  De ober passeerde. 'Nog twee graag.' Zo op het oog zaten wij nog steeds in gedachten verzonken. Maar de oren waren gespitst.
  'Ik ben het met Cindy eens', zei een forse vrouw met een rood gezicht. 'De mijne zit àltijd te flirten met het mooiste wijf dat 'ie kan vinden.' Ze trok haar lila shirtje strak en ging verzitten. 'En geef ik hem op z'n lazer dan speelt 'ie de vermoorde onschuld. "Ik dee toch niks", zegt 'ie dan. Nee, hij déé niks! Ach, lazer toch op.'
Degene die kennelijk Cindy was, maakte een gebaar waarin zich een wereld van verachting openbaarde. 'Altijd hetzelfde! Primitivo's, dat zijn het! Godverde..! Wespentailles, strakke smoeltjes, daar gaat het om! En ook bij de beste hoor!'
Anderen vielen haar bij. Alleen de vrouw met het dolfijntje zei niks. Ze had zich half afgewend van de anderen. Een strak smoeltje, dat had ze. En prachtig lang, blond haar. Onder haar fraaie borsten bevond zich vast ook zo'n wespentaille. De voorbeelden buitelden nu over elkaar heen. 'Mijn Cor toen met dat nichtje¦' 'Johnny in de disco.' 'O ja, en toen op vakantie...'
  'Laatst,' zei Cindy, 'laatst na weer zo'n akkefietje, heeft Wim het bestaan om te beweren dat het in de natuur zit, dat het gewoon het verspreiden van de genen is. Nou ja! Zó onschuldig keek 'ie! "Ik hou me toch in", zei hij ook nog. En het wàs toch een dom wicht!'
  Plotseling veerde de knappe dolfijnenvrouw op. 'Jezus', riep ze met een hees stemmetje. 'Als ik al zoiets zou doen, stel, als, dan zou ik toch altijd een slímme vent uitzoeken.'
  'Jij! Jij¦ Jij versiert altijd de oudste en de belang¦'
  Maar Cindy werd de mond gesnoerd door de vrouw met de rooie konen. 'Hé, let op hè. Dames onder elkaar!'
  Het was duidelijk een soort code, want iedereen gierde van het lachen. 'Ja, nog een rondje! Sanne, roep die ober! Hij valt op je.'
  'Okee', lachte Sanne. 'Maar¦ hij heeft geen kans. Hij is niet rijk en hij is niet slim.'
  'Maar wel een lekker kontje!'
  Sanne deed verontwaardigd. 'Wat koop je daar nou voor!'
  'Jij kunt toch al alles kopen wat je wilt?!'
  'Nou, maar toch.'

Vorige week had ik Janine aan de lijn. Even bijkletsen. Op een gegeven moment vroeg ze: 'Herinner jij je nog dat gesprek van die meiden op de Nieuwmarkt? Dat over hun mannen? Dat die altijd op mooie vrouwen vallen?'
  Tuurlijk herinnerde ik me dat. We hadden er later die avond nog over door zitten kletsen: vallen mannen nou echt op knappe vrouwen en vrouwen op slimme mannen met aanzien?
  'En', ging Janine verder. 'Heb je dat artikel over jaloezie gelezen? In de zaterdagkrant?'
  Nee, dat had ik niet. Ze vertelde dat er een proefschrift was verschenen over dit onderwerp. 'Er kwamen precies dié stereotypen uit. Je gelooft het niet! En weet je¦ Wacht¦'
  Ik hoorde wat gerommel en geritsel. Ze kwam terug. 'Luister', zei ze. 'Hoogopgeleide vrouwen vertonen geen mannelijke jaloersheid. Mannelijke jaloersheid zou dan zijn dat ze de succesvolle rivalen benijden, niet de mooie. Ik citeer de psychologe, Pieternel Dijkstra: "De mens is meer een beest dan hij denkt. Seksuele geaardheid en emancipatie zijn ondergeschikt aan de sekse". Daarna komt er even een nuancerende sociaal psycholoog aan het woord, die vertelt dat de contactadvertenties in de Telegraaf toch wel stereotyper zijn dan in de Volkskrant.' Ik hoorde haar lachje. 'En dan is er de uitsmijter. Een zekere Kalma zegt dat bij mannelijke homoseksuelen de mannelijke psychologie intact blijft. Dus zij zijn ook jaloers op de succesvolle rivalen, niet op de mooie. Bij lesbiennes is het omgekeerd. Dus ik dacht¦' Weer dat lachje, daarna stilte.
  'Dus je dacht?', moedigde ik haar aan.
  'Dus is er weer een heerlijk instrument bijgekomen om te meten of iemand transseksueel is of niet. Even makkelijk aan de weet komen of die biologische man wel de vrouw is die hijzij zegt te zijn! By the way: jij scoort denk ik best hoog.'
  Ik zuchtte: 'Fijn. Maar ik val soms ook wel een heel klein beetje op móói hoor! Mmmm. Wespentailles!'



Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Maxim Februari dicht het gat

Tamar Doorduin17 sep 2012

De consultant (2): vrijheid?

(In De consultant: bevrijd! vertelde ik een aantal maanden terug over het bezoek van mijn kalende vriend A. (m/v) aan de hair consultant.) Ik vroeg A. op een keer of hij uitkeek naar het extra haar dat op dat moment ergens in een derdewereldland met de hand in een tulen vormpje werd gestoken - een vorm die precies overeenkwam met de ...

Fleur Brouwer26 jul 2003

Agenda

Prikbord

Time: 0.1190
Mem: 2,49MB