Mevreertje

Mevreertje

Fleur Brouwer columns 19 okt 2001

Elke maand komt nichtje Klaar logeren. Dat is al zo vanaf dat ze nog een baby was. Nu is ze zes. Ze wordt steevast op vrijdag aan het eind van de middag gebracht door haar moeder, mijn jongste zus. En op zaterdagavond of zondagmorgen wordt ze weer opgehaald.

Als baby interesseerde gender haar voor geen meter. Warmte, eten, drinken, poepen en slapen, daar ging het om. Dat veranderde toen ze van baby peuter werd: de wereld moest ordelijk worden ingedeeld, en dus werd zij een meisje en ik een mama - of meisje, of mevrouwtje. De aankleding was daarbij bepalend, hoe onconventioneel ze ook werd opgevoed: ik had oorbellen in, soms een rok aan en opgemaakte ogen, en was dus een vrouw. Ook bij haarzelf waren er een paar uiterlijkheden die maakten dat ze een meisje was. Vanzelfsprekendheid hierover overheerste. Toen ze me een keer onder de douche zag staan, was ik een papa, maar nadat ik me had aangekleed was ik gewoon weer een mama.

Deze vanzelfsprekende ordening is niet meer. Sinds vorig najaar beving haar plotseling hevige twijfel als ze me zag. Ze vroeg me bijna letterlijk het hemd van het lijf. En dat ik haar steeds vertelde dat iedereen zelf mag weten of ze mij een jongetje of een meisje, een man of een vrouw wilden noemen maakte het alleen maar erger. 'Dat kan niet', riep ze boos. 'Iedereen zegt dat dat niet kan.' Dat haar moeder zei dat het wel kon, was nauwelijks relevant. 'Iedereen', dat waren de kinderen op school.
Vorige maand verzon ik een list. Ik vertelde haar dat ik een 'mevreer' ben. Mevreren komen van een groot eiland, en zijn een beetje mevrouw en een beetje meneer. Op dat eiland mag je namelijk precies doen wat je zelf wilt, en een heleboel mensen daar hebben helemaal geen zin om de hele dag een meisje of de hele dag een jongen te zijn. Ze doen gewoon wat ze leuk vinden. Daarom zijn er hier ook niet veel mevreren: de meesten willen helemaal niet van het eiland weg.
'Waarom ben jij dan wel weggegaan?', vroeg het slimpie met grote ogen.
'Nou... Ten eerste omdat ik jou anders nooit zie', zei ik. 'Dat eiland is vreselijk ver weg.' Ze keek een beetje teleurgesteld. Maar ik had nog een troefkaart. 'En ten tweede', zei ik, 'omdat het daar nooit koud is. En ik wil af en toe in de sneeuw lopen en schaatsen.'

Vorige week was ze er weer. 'Dag mevreertje', riep ze al op de trap. En terwijl ze limonade dronk en chips at, vertelde ze dat alle kinderen op school mij wel wilden zien. 'Maar dat mag niet he!', zei ze samenzweerderig.



Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Maxim Februari dicht het gat

Tamar Doorduin17 sep 2012

De consultant (2): vrijheid?

(In De consultant: bevrijd! vertelde ik een aantal maanden terug over het bezoek van mijn kalende vriend A. (m/v) aan de hair consultant.) Ik vroeg A. op een keer of hij uitkeek naar het extra haar dat op dat moment ergens in een derdewereldland met de hand in een tulen vormpje werd gestoken - een vorm die precies overeenkwam met de ...

Fleur Brouwer26 jul 2003

Agenda

Prikbord

Time: 0.1332
Mem: 2,48MB