Kris van der Veen over de Transgender Gedenkdag in Groningen

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen historischwereldwijdpersoonlijkcolumnscommunity 7 dec 2012

De jaarlijkse Transgender Gedenkdag vond vorige week plaats in Groningen. Op die dag worden wereldwijd transgenders herdacht die in het afgelopen jaar vanwege hun genderidentiteit zijn vermoord. Kris van der Veen, die de dag als voorzitter van Stichting LGBT organiseerde, beschrijft de indruk die de avond op hem achterliet. Ook vertelt hij over zijn motivatie om zich als niet-transgender homoseksuele man in te zetten voor transgenderrechten.

marsha_as_activist

Ik nam plaats achter het katheder in de Der Aa-Kerk.  Pas toen drong het tot me door: het is nogal wat. 265 transgenders vermoord in één jaar tijd. Mogelijk zelfs het topje van de ijsberg. In de dagen en weken voorafgaand aan die zaterdag 24 november had ik me vooral beziggehouden met de organisatie van de dag. En hoewel ik me uiteraard bewust was van de reden van die dag, namelijk de herdenking van transgenders die het afgelopen jaar zijn vermoord, drong het niet goed tot me door. Of wilde ik niet dat het tot me doordrong. Tot ik daar stond, en vertelde over Marsha P. Johnson, een Amerikaanse activiste voor gelijke rechten uit de jaren 60-90 van vorige eeuw. In juli 1992 vond de politie haar dode lichaam in de Hudson River, New York City. Dat is twintig jaar geleden. En nu, twintig jaar later, vertelde ik dat er het afgelopen jaar tweehonderdvijfenzestig transgenders zijn vermoord. Tweehonderdvijfenzestig.

De melancholieke tonen van River of Sorrow van Antony & The Johnsons maakten zich van mij meester, en van de avond. Met zo’n tachtig mensen hoorden we, in het licht van fakkels en een bijna volle maan, de namen van hen die hier niet meer zijn. Velen zonder naam, zomaar ergens gevonden.

Sinds twee jaar ben ik betrokken bij Stichting LGBT Groningen, waar subsidie voor de emancipatie van homoseksuelen, biseksuelen en transgenders is ondergebracht. Begin dit jaar maakten we het boekje iGender: een website en boekje met portretten en rubrieken. iGender wil  het gesprek over mannelijkheid, vrouwelijkheid en genderdiversiteit aanzwengelen en mensen een spiegel voorhouden. Met name op scholen en plekken waar jongeren komen, vandaar ook de ‘hippe’ uitstraling van het boekje.

Vismarkt_oplaten_ballonnen

De vraag om de Transgender Gedenkdag te organiseren kwam ongeveer zes weken voor de 24e november bij ons terecht. Ondanks het korte tijdsbestek had ik er vertrouwen in dat we met al ons bestaande materiaal, zoals iGender en de Gendermonologen, een mooie dag konden samenstellen. Goede contacten met transgenderorganisaties, individuele transgenders en andere mensen die zich vanuit hun persoonlijke interesse begaan voelen met het onderwerp hebben de dag tot een succes gemaakt.

Ook zelf word ik vanuit mijn persoonlijke achtergrond gedreven om me voor dit onderwerp in te zetten. Mijn persoonlijke drijfveer ligt verscholen in de vraag hoe mannelijk en hoe vrouwelijk je mag zijn: van jezelf, of van de ander. Deze vraag wordt nog te weinig gesteld. De vraag brengt me terug in mijn jeugd: de ervaring van aanhoudende pesterijen. Ik voldoe volgens mij niet aan de norm die heerst voor ‘mannelijkheid’.

Daarnaast raken de verhalen van vele transmannen en transvrouwen me. Ik voel dan ook een grote behoefte om de barricades voor en met hen op te gaan. Knokken voor gelijkheid. Voor gelijke kansen en gelijke rechten. In dat opzicht inspireerde Marsha P. Johnson mij enorm. Die gevoelens van activisme en idealisme maken dat ik een dag als de 24e november maar al te graag organiseer. En de gezamenlijkheid die daar uit voortvloeit heeft gemaakt dat de Transgender Gedenkdag een warme, intieme en indrukwekkende avond is geworden. Dank aan iedereen die er was!

Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Zichtbaarheid. Anders, namelijk ...

Transen maken zelf wel uit of ze zichtbaar zijn of niet. Ik ben het. Als "ehm eenmansfractie" in de gemeenteraad van Frieslands tweede gemeente sta ik zogezegd mijn mannetje. Dat wil ik ook niet anders; maar goed, dat is een ander verhaal. Vrijdagmorgen werd ik wakker in een hotelkamer in Ugchelen en bij gebrek aan een computer ging de tv aan. Goedemorgen Nederland. ...

Petra Kramer24 mei 2009

Persoonlijke verhalen vanuit underground culture

Mariëtte Hermans27 mei 2007

God als androgyne persoonlijkheid : een 'queer reading' van de Bijbel

Dit artikel is eerder verschenen in Lover (www.tijdschriftlover.nl), 2006, nummer 2

In januari 2005 werd in de Verenigde Staten met veel bombarie en trompetgeschal een nieuwe Bijbelvertaling gepresenteerd. Eentje die door zijn ‘gendercorrecte’ karakter beter zou aansluiten ...

Marieke van Eijk16 okt 2006

Persoonlijke ontdekkingstocht van een tussenfiguur

Christie Elan-Cane 1 mei 1999

Een wereld zonder gender

Christie Elan-Cane 1 mei 1999

De persoonlijke moed van hulpverleners

Op 2 oktober 1997 nam dr. Anton Verschoor afscheid van het VU-genderteam. Tijdens zijn afscheidsrede stond hij stil bij de periode van bijna dertig jaar dat hij als psycholoog betrokken was bij de hulpverle-ning aan transseksuele mensen. Door zijn inzet voor de kwaliteit van de hulpverlening en de diagnostiek leverde hij een bijdrage aan de positieve beeld-vor-ming rond transseksualiteit. De laatste ...

A.M. Verschoor 1 dec 1998

Werken aan een beter transverhaal

Ton van den Born12 dec 2017

Prikbord

Time: 0.2664
Mem: 2,51MB